onsdag 20. september 2017

Med hammer og meisel




Until we can receice with an open heart,
we are really never giving with an open heart.

                                                                                       - Brené Brown


(Eg driver med litt tung sjølvransaking for tida. 
Det å lytte til hjarte og handle ut i frå kva som kjennes godt for meg 
kjem ikkje lett. Likevel står eg i det, vaklande og tidvis full av frykt. 
Livet altså.)

onsdag 6. september 2017

tirsdag 5. september 2017

Sett deg




Sett deg ned og slå av ein prat
med deg sjølv.
Vær bevisst på orda og kjenslene.

Superrart sant ? I know.
Nesten så du blir litt flau over svara dine.
Du må ikkje snakke høgt, indre dialog fungerer bra.
Kanskje kjennes det best å skrive.

Uansett, ingen veit betre for deg enn du gjer sjølv.
Du trenger å være ganske god kompis med deg sjølv for å ha det bra.
Og kva gjer vi i lag med gode venner ? Jau, vi pratar. 
Vi er nysgjerrige, vi bryr oss. Vi vil at venene våre skal ha det bra.

Du vil at du skal ha det bra!
Sjølv kor kleint det høyres ut. Gir nesten ein sånn ekkel smak i munnen. Skam ?
Å unne seg sjølv å ha det så bra som ein kan, 
er for nokre av oss nesten umogleg.
Eg lover at det hjelper å prøve.
Og øving gjer meister - trur eg.
Sjølv er eg nybyrjar - med ønske om å blir innihelvete god til å bry meg om meg sjølv.

Ekje det jævlig egoistisk då ? 
Eg tenker nei, for hvis du har det bra - så har du også meir å gi.
Dersom du seier ja, når du trenger nei - blir du sliten og utmatta.
Då er det lite igjen til å ta vare på seg sjølv.

Vi er verdt å ta vare på.
Du og eg.





lørdag 18. mars 2017

50 mm




Hadde ein liten runde i hagen med 50 mm objektivet i dag. 
Skulle ønske nærgrensa var betre, men liker korleis brennvidda
berre tillet delvis skarphet ved full blenderåpning (1,8).

tirsdag 14. mars 2017

Lytt innover




Ta ein pause,
lytt innover.

torsdag 16. februar 2017

Tett på




Eg prøver å ta litt meir bilder. Det vil seg liksom ikkje heilt. 
Likevel kravla eg på magen, tett på snøklokkene ein dag.
Det løsna litt når eg slo over til manuelt fokus.

Synes bildet er kjedelig. 
Ønsker å kunne ta bilder som kjennes som eit slag i magen, 
som åpner opp dører inn til noko ukjent.
Eller kanskje til noko som er kjent, men som ligger skjult - 
og som kjem til overflata fordi form, farge eller uttrykk berører.




lørdag 7. januar 2017

Ingen er perfekte. Vi skal ikkje være det.




Det sluttar aldri å forundre meg kor mykje barndommen vår 
har å seie for kven vi blir som vaksne. Ingenting betyr meir for kven vi utviklar oss til å bli, 
enn vårt forhold til dei viktige voksenpersonane i vår oppvekst.
Mange mangler sterke, trygge vaksne. 
Eg trur alle gjer sitt beste med utgangspunkt i sine forutsetningar. 
Det betyr likevel ikkje at ein skal velge å akseptere mønster som ein ikkje finner hensiktigsmessige for en sjølv. 
(Vi arver fleire egenskaper frå våre foreldre enn vi likar å innrømme.)

Å være glad i borna sine er ikkje det samme som om at ein har gitt borna gode og trygge rammer.
Eg veit at eg sjølv har praktisert til tider meiningslaus oppdragelse, 
der min eigen usikkerhet har resultert i mas om perfeksjon og krangling om uviktige detaljer. 
Eg prøver å snakke med gutane våre når eg ser uretten i det eg har gjort og eg seier unnskyld. 
Det meiner eg er viktig. 
Og eg heier på dei når dei står opp for seg sjølv og seier i frå. (iallefall som oftast.)

Ingen er perfekte. Vi skal ikkje være det.
Vi skal gjere vårt beste og prøve å lære av dei feilene vi gjer.