Reisebrev

Å reise er noko av det beste eg veit.

Liker å sitte på flyplasser og sjå på folk. Og lure litt på kor dei skal.

Det er så mange spennande historier som utspelar seg på flyplassar.

Dei to gamle damene som klemmer hjertelig når dei finn kvarandre med ankomsthallen. Brevvenner i 50 år, begge måtte bli enker før dei endelig fekk treffe kvarandre.

Ho som aldri vil gi slipp på han i uniform. I lommen ligg brevet han har gitt henne som ho skal spare spare spare. Men som ho river opp så fort han er ute av syne.

Ungar opp ned på baggasjetralla medan foreldra ventar på kofferten. Mor og far snakkar ikkje i lag. 14 dagar på Gran Canaria blei i lengste laget.

Han i Armani-dress som snakkar høgt i telefonen, samtidig som han betaler for kaffien på 7Eleven. Fordi det såg han sjefen gjorde det sist dei var på reise i lag, og det såg litt tøft ut.

Ho som les i ei bok og aldri ser opp. Fordi ho hatar å bli sett.

Flyvertinnene med dei høgaste hælane og dei breiaste smilene. Slitne på innsida, men profesjonelle heilt ut i  dei raudlakkerte neglene.

Gjengen i baren som drikk hardt. Ytterst sit han som alltid er litt utanfor. Han synes det er greit. 

Dama i passkontrollen som smilte til han høge mørke før deg, men som ikkje gidder å sjå opp når du går gjennom.

I taxfree-butikken spring nokon for livet. For dei skal jaggu ha kvoten sin sjølv om flyet går om mindre enn eit kvarter. Framme i køa spør dei høflig men svett om å få komme foran deg.

Og midt blandt dei går eg og sullar og nyt kvart eit sekund. Fordi eg har god tid og er nysgjerrig.

My home is my castle.

Flink pike syndrom

Tid for litt hjernebabbel kjenner eg. Godt kamuflert mellom bilder frå eit fantastisk hagesenter i Huddersfield, England. Plantasjen og Hageland kan gå å legge seg. Her snakker vi kafé med heimelagde kaker, vegetarmiddag og alskens deilig kaffi og te. Vi snakkar fleire hundre kvadrat med interiør, bøker, jul, dyreutstyr og tusenvis av kvadrat med plantar, busker og trær. Veldig fint.

Men altså flink pike syndrom. Kva er det egentlig ?

Eg trur nemlig eg lir av det, kanskje litt mindre no enn før - men likevel.

For ein vil jo være flink ikkje sant ?

Flink som mor, dotter, kjæreste, venn, kollega, barnebarn, kokk, økonom, fotograf pluss pluss.

Å fy flate kor krevande det er å skulle være flink heile tida. Og er ein ikkje flink nok så kjem samvittighet og frykt og skuffelse. Flink pike syndromet medfører at ein blir trist og lei seg og føler seg mislykka og lite dugande til noko som helst. Skjer det ofte nok så begynner ein å tru så innmari på det og.

Så går ein der då og prøver å være flink samtidig som ein veit at ein ikkje duger.

Korleis kjem ein seg ut av denne onde sirkelen då ?

Eg trur at ein må begynne med å akseptere at det er slik det er. Være det bevisst. Kanskje kjenne etter kor tid syndromet er sterkast. 

Hos meg kjem det best fram når eg venter gjester, herlighet kor flink eg blir då. Rydder og vasker og baker.

For eg vil jo framstå som om at eg er flink og har huset i orden og har overskudd og alt det der.

Så kjem gjestane, eg smiler og ønsker dei velkommen. Og er glad for at eg har fått tatt eit skippertak. Inni meg er eg nok litt sliten, men mest letta over å rukke å sjaue over huset.

(eg elsker å få besøk altså, skulle berre ønske at eg var litt mindre redd for at andre skal sjå rotet mitt)

Eg trur det er på tide å døype om uttrykket "Flink pike" til "Redd pike".

For min egen del i allefall. Det er nok redd pike syndromet eg lir av. Og det har eg sikkert arva frå mor mi, som i si tid arva det frå mor si og så vidare.

Eg vil rive dette syndromet ut av sjela mi. Trakke på det og sei "no more".

Det har gjort nok skade no. Det er på tide å gi litt faen og leve slik ein har lyst til.

Lett blir det ikkje, men no er eg meir bevisst på det enn nokonsinne.

Eg er på vei.

(skal berre rydde litt først)

God save the English countryside

Og takk til Blogger for nye templates. Love them. :)

Blir nok ein del bilder frå England framover. 

Stay tuned.

Hatlesetnipa 583 m.o.h.

Bilder frå ein av dei finaste dagane i heile sommar!

Dansk himmel

Himmelen heilt vest i Danmark ein kveld. Lyset var heilt magisk.

Bildet er tatt med Iphone faktisk. Nøgd med da.

Ellers så las eg i dag noko av det finaste eg har lest på lenge.

Det er utdrag frå ei amerikansk barnebok frå 1922, The Velveteen Rabbit skrive av Margery Williams.

Her i frå ein samtale mellom ein ny fløyelskanin og ein gammal gyngehest:

"Real isn't how you are made," said the Skin Horse. "It's a thing that happens to you. When a child loves you for a long, long time, not just to play with, but really loves you, then you become Real."

"Does it hurt?" asked the Rabbit.

"Sometimes," said the Skin Horse, for he was always truthful. "When you are Real, you don't mind being hurt."

"Does it happen all at once, like being wound up," he asked, "or bit by bit?"

"It doesn't happen all at once," said the Skin Horse. "You become. It takes a long time. That's why it doesn't often happen to people who break easily, or have sharp edges, or who have to be carefully kept. Generally, by the time you are Real, most of your hair has been loved off, and your eyes drop out, and you get loose in the joints and very shabby. But these things don't matter at all, because once you are Real, you can't be ugly, except to people who don't understand."

Nokre av dei

Dette var min første sommarferie med Iphone. Den fekk kjørt seg.

Bildene over er heilt random og tatt med enten Instagram eller Hipstamatic.

Ree Park Ebeltoft Safari

 Desse fine kom vi tett på i Ree Park.

Pluss mange andre.

Tenkte først at det var feil med bilder frå ein dyrepark i svart/kvitt. 

Men så fungerer det likevel. Kjekt.

Bilder = blogging

Vi er i ferd med å gli sakte sakte ut av feriemodus og inn i kvardagsmodus igjen.

Vi har hatt både "vekkeferie" og "heimeferie". 

Bildet i dag er frå Blokhus i Danmark. Akkurat i det vi ankom stranda begynte skydekket å sprekke og fargane var fantastiske.

Vi hadde ei innholdsrik reiserute og fekk med oss mykje. Det vart fleire høgdepunkt både for store og små.

Trur Adelgade i Ebeltoft var mitt absolutte høgdepunkt og hotellfrukosten i Fredrikstad.

Vi har litt datakrøll for tida, så det er litt hips om haps med kor tid eg finner bildene våre. Men no har flinkaste kjæresten fått ordna opp i det meste og forhåpentligvis glir eg inn i bloggemodus igjen.

For eg har masse dele.

På eit rom

Sommarferie, for ungane i allefall.

Eg må vente litt til.

Eg kan telle sommardagane til no på ei hand, men Yr lovar betre tider.

Kameraet er fullt. Bilder og videosnuttar frå diverse avslutningar. 

Kjekke minner. 

Bildene i dag er frå Oslo-turen i mai. 

Vi storkosar oss på hotell alle sammen. Berre slappe av, gå til ferdig frukost. 

Deilig.

For ei veke sidan.

I Oslo overnatta vi to netter på Clarion Hotel Folketeateret. Anbefalast.

Andre gangen vi er der. Og vi kjem garantert til å komme tilbake.

For det første ligger det supersentralt, 2 min fra Oslo S, trikkestopp rett utanfor, bra shoppingmuligheter like rundt hjørnet.

Dei byr på den deiligaste frokostbuffeten, dei finaste rommene, takterasse, kaffi og kaker og kvelds.

Må ikkje bli så lenge til neste gang kjenner eg.

Bildene er frå "hotell-loftet", tatt med nytt objektiv. Prøver oss på eit fastobjektiv. 

Det billigaste Fotovideo hadde å by på, men det fungerer det.

Hadde ikkje lyst å legge så mykje penger i eit fastobjektiv før vi finner ut kva for brennvidde vi trivast best med. No kjøpte vi ei 50 mm. Den veg 140 gram, noko nakken er takknemlig for.

Vi prøvde også ei 30 mm Sigma, den vog ein halv kilo. 

Tok nydelige bilder, så den er på ønskelista. 

Oslo i svart/kvitt

I dag har eg sett i taket for det meste. Drog visst med meg eit eller anna virus fra Oslo, 

og det har slått meg heilt ut.

Så derfor gjer eg det enkelt og legg ut nokre Iphone-bilder i dag. Tatt med app'en Hipstamatic.

Vigelandsparken

Andre dagen i Oslo var vi i Vigelandsparken.

Eg gløymte bestekamera(ten) på hotellet og måtte bruke eit lite kompaktkamera til desse bildene. Funkar greit, men ikkje optimalt.

Vigelandsparken er verdens største skulpturpark utført av ein kunstnar (ref. parken sine heimesider).

Eg trur eg var i gjennom alle følelsane når eg gjekk rundt der. Eg lo, eg vart trist, eg vart sint, eg var glad    - men mest av alt begeistra. Og audmjuk.

For ein kunstnar, for ein park.